زمین، وجود حیات بر روی خود را مدیون سیاره ی زحل است!

  • aragorn
  • 2014-12-01 12:02:57

دمای معتدل زمین، احتمالا مدیون رفتار خوب سیاره ی زحل است. اگر مدار حلقوی دومین سیاره ی غول‌پیکر منظومه ی ما فقط اندکی متفاوت بود، احتمالا مدار زمین نیز خیلی کشیده‌تر می‌شد.

منظومه ی شمسی ما جای تر و تمیزی است! مدارهای سیاره‌ای آن عمدتا دایره ای هستند و در یک صفحه قرار دارند. درست بر خلاف مدارهای غیر متحدالمرکز اغلب سیارات فراخورشیدی. الکه پیلات لوهینگر از دانشگاه وین اتریش، علاقه‌مند به این ایده بود که اثر ترکیبی مشتری و زحل (دو غول سنگین‌وزن منظومه ی شمسی) می‌تواند مدار گردش دیگر سیارات منظومه را شکل داده باشد. او از مدل‌های کامپیوتری برای بررسی اثرات تغییر مدارهای این دو سیاره ی غول‌پیکر بر زمین استفاده کرد.

به گزارش نیوساینتیست، مدار زمین، چنان به دایره ی کامل نزدیک است که فاصله ی آن از خورشید بین 147 و 152 میلیون کیلومتر تغییر می‌کند و این یعنی 1.5 درصد اختلاف نسبت به متوسط فاصله! اگر مدار زحل تنها 10 درصد به خورشید نزدیک‌تر شود، می‌توانست با ایجاد نوعی تشدید گرانشی، مدار زمین را از حالت دایره خارج کند و فاصله ی کمینه و بیشینه ی زمین از خورشید را به ده‌ها میلیون کیلومتر برساند. نتیجه ی چنین تغییری، این می‌شد که زمین، بخشی از هر سال را در خارج از محدوده زیست‌پذیر سپری می‌کرد.

محدوده ی زیست‌پذیر یا کمربند سبز، حلقه‌ای به دور خورشید است که در آن، دمای سطح سیاره عتدل و آب در آن جا به حالت مایع قرار دارد.

علاوه‌ بر این، کج شدن مدار زحل نیز منجر به کشیده شدن مدار زمین می‌شود. بر اساس مدلی ساده از حرکت سیارات زحل و زمین (که دیگر سیارات را در بر نمی‌گیرد) هر چه کج‌ شدگی مدار زحل بیشتر باشد، بیضوی شدن مدار زمین تشدید می‌شود. اضافه کردن زهره و مریخ به مدل، مدار هر سه سیاره را پایدار می‌کرد، ولی تشدید کج‌ شدگی زحل به افزایش خروج‌ از مرکز مدار زمین و کشیده‌ترشدن مدار زمین منجر می‌شد. پیلات لوهینگر می‌گوید که کج شدگی 20 درجه‌ای منجر به این خواهد شد که داخلی‌ترین بخش مدار زمین، حتی از زهره هم به خورشید نزدیک‌تر شود و در آن حالت، دمای سطح زمین به بیش از 200 درجه ی سانتی‌گراد خواهد رسید.

فارغ از چنین شبیه‌سازی‌هایی، دایره ای بودن مدار هر سیاره‌ای، در طول زمان، دچار افت‌ و خیز می‌شود. اگر مدار در حالت عادی، به‌ شدت بیضوی باشد، چنین افت‌ و خیزهایی به سیاره اجازه می‌دهند که از جاذبه ی خورشید فرار کند. کج شدگی 20 درجه‌ای در مدار گردش زحل، نه‌فقط مریخ را از مدار خارج می‌کند، بلکه صفحه ی مداری زمین را نیز به مقدار 30 درجه کج می‌کند.

به گفته ی بوری بارنز از دانشگاه واشنگتن، شیوه‌های پیلات لوهینگر و نتیجه‌گیری‌های او، منطقی هستند! ولی متاسفانه در حال حاضر نمی‌توان از نتایج آن برای امکان‌سنجی وجود حیات در دیگر نقاط جهان استفاده کرد.

دلیل اول این‌که ما فقط انحراف مدار دو سیاره ی خارج از منظومه شمسی را می‌دانیم و هر دوی آن‌ها به دور ستاره ی اوپسیلون آندرومدا می‌گردند و صفحه ی گردش آن‌ها 30 درجه با استوای ستاره زاویه دارد. دیگر این‌که ما نمی‌دانیم بیضوی بودن مدار، چه اثری بر حیات خواهد گذاشت.

بارنز می‌گوید: "می‌دانیم که خروج‌ از مرکز مدار سیاره بر توانایی آن در میزبانی احتمالی از حیات اثر می‌گذارد، ولی نمی‌توانیم به‌سادگی بگوییم که آیا حد مشخصی برای آن وجود دارد یا نه! سیاره‌ای که فاصله‌اش از خورشید بین مدار زمین و عطارد در نوسان باشد، قطعا با زمین متفاوت خواهد بود، ولی فکر نمی‌کنم چنین چیزی هم مانع از شکل‌گیری حیات شود."


Average: 5 (1 vote)

سوالات خود را از خبرتک بپرسید

افزودن دیدگاه جدید

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
Fill in the blank.
http://www.khabartek.ir/exchange_links_2/

کپی برداری و بازنشر مطالب در دیگر رسانه های دیجیتال، تنها با ذکر نام خبرتک به عنوان منبع و درج لینک به محتوای اصلی مجاز است.

تمامی حقوق برای مجله ی اینترنتی خبرتک محفوظ است.