استیفن هاوکینگ: فضایی‎ها وقتی اوضاع سوریه را ببینند، در مورد نسل بشر چه فکر می‏ کنند؟

  • aragorn
  • 2014-02-18 17:37:26

استیفن هاوکینگ، فیزیکدان معلول انگلیسی در یادداشتی که برای گاردین ارسال کرده، گفته است: "ما باید از هوش انسانی‌مان برای پایان‌دادن به این جنگ، بهره ببریم."

وی در این یادداشت گفته است: "امروز در سوریه، فناوری نوین را به‌شکل بمب، سلاح‌های شیمیایی و دیگر تجهیزات مرگبار می‌بینیم که برای رسیدن به آن چه مقاصد سیاسی هوشمندانه نامیده می‌شود، استفاده می‌شود. اما تماشای مرگ بیش از صد هزار انسان یا هدف قرارگرفتن کودکان، اصلا هوشمندانه به نظر نمی‌رسد. اتفاقا مانع‌شدن از رسیدن کمک‌های بشر دوستانه به بیمارستان‌ها حماقت محض و از آن هم بدتر است؛ بیمارستان‌هایی که در آن‌ها کودکان به‌سبب نبودن امکانات دست و پای‌شان را از دست می‌دهند یا نوزادان زودرس به‌سبب نبودن برق داخل دستگاه‌ها می‌میرند.

فیلسوف یونانی، ارسطو، باور داشت که عالم همیشه وجود داشته است و دارد؛ ازلی و ابدی. او بر این باور بود که علت پیشرفته‌تر نشدن بشر این بوده که سیل‌ها و دیگر فجایع طبیعی، مدام تمدن‌ها را به عقب رانده و بشر را مجبور کرده از اول شروع کند.

امروز، پیشرفت بشر از همیشه سریع‌تر است. دانش ما به‌صورت تصاعدی رشد می‌کند و همراهش فناوریمان. اما هنوز، غرایزی، به‌ویژه امیال پرخاشگرانه‌ای با خود داریم که اجداد غارنشینمان داشتند. پرخاشگری در آن روزگار حتما برای بقای نسلمان ضروری بوده است، اما وقتی فناوری نوین با پرخاشگری باستانی همراه می‌شود کل نژاد بشر و بیشتر گونه‌های حیات روی زمین در خطر نابودی قرار می‌گیرند.

آن چه در سوریه رخ می‌دهد باعث شرم و انزجار است؛ آن چه دنیا به‌سردی و از دوردست آن را تماشا می‌کند. پس هوش احساسی ما کجاست، حس عدالت و انصاف جمعی‌مان؟

وقتی بحث حیات هوشمند در عالم می‌شود، من معمولا انسان را هم در این دسته قرار می‌دهم؛ هر چند که بیشتر رفتارهای بشر در طول تاریخ طوری بوده که برآیندش بقای این گونه را تضمین نمی‌کند. روشن نیست هوش - برخلاف پرخاشگری - هیچ ارزش دراز مدتی در بقای بشر داشته باشد، اما نوع خاص هوش انسانی ما توانایی استدلال دارد و می‌تواند نه‌تنها برای آینده‌ی تک تکمان، بلکه برای آینده‌ی جمعی بشر برنامه‌ریزی کند.

ما باید با همکاری یک دیگر به این جنگ پایان بدهیم و از کودکان سوری حمایت کنیم. جامعه‌ی جهانی از سه سال پیش از بیرون گود شاهد شدت‌گرفتن این جنگ و نومیدشدن همه‌ی امیدهاست. من، که هم پدرم و هم پدربزرگ، رنج‌کشیدن بچه‌های سوری را می‌بینم و حالاست که باید بگویم: دیگر بس است!

من اغلب با خودم فکر می‌کنم که از دید موجوداتی که از دوردست‌های عالم ما را تماشا می‌کنند، چه‌شکلی هستیم؟ وقتی چشم به عالم می‌اندازیم درواقع مشغول تماشای گذشته می‌شویم، چون نوری که اجسام دوردست را ترک می‌کند خیلی خیلی دیرتر به ما می‌رسد. نوری که امروز از زمین ما به سوی فضا گسیل می‌شود، چه‌چیزی را نشان می‌دهد؟ وقتی مردمانی دیگر چشم به گذشته‌ی ما بیندازند، آیا از آن چه آن‌ها می‌بینند مفتخر خواهیم بود؟ از رفتاری که ما - برادران - با همنوعان خود داشتیم؟ از رفتاری که اجازه دادیم برادرانمان با بچه‌های‌مان داشته باشند؟

امروز می‌دانیم که ارسطو اشتباه می‌کرد. عالم ازلی و ابدی نبوده و نیست، بلکه حدود ۱۴ میلیارد سال پیش آغاز شده است. اما او در عین‌حال درست می‌گفت که فاجعه‌های بزرگ، برای تمدن‌ها عقبگردی بزرگ‌اند. شاید جنگ سوریه پایان انسانیت و نسل بشر نباشد اما هر ستمی که بر انسان‌ها برود، شکافیست در آن چیزی که ما را کنار هم نگاه داشته است. شاید قانون جهانی عدالت ریشه در فیزیک نداشته باشد، اما اهمیتش در موجودیت ما کمتر از قوانین فیزیک نیست. چرا که بدون آن، بی‌شک، نسل بشر خیلی زود از صحنه‌ی روزگار محو خواهد شد."


میانگین: 5 (1 رای)

سوالات خود را از خبرتک بپرسید

افزودن دیدگاه جدید

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
Fill in the blank.

کپی برداری و بازنشر مطالب در دیگر رسانه های دیجیتال، تنها با ذکر نام خبرتک به عنوان منبع و درج لینک به محتوای اصلی مجاز است.

تمامی حقوق برای مجله ی اینترنتی خبرتک محفوظ است.